8e88 Graphic : Preecha Israphiwat

คงเป็นบทเรียนของการทำธุรกิจเว็บไซต์ ที่เป็นกรณีศึกษาไปอีก case
สำหรับคนที่ทำงานด้านเว็บไซต์หรือคนที่ใช้ internet เป็นประจำจนเหมือนขาดไม่ได้ คงจะรู้เรื่องนี้มาสักพักนึงได้แล้ว เป็นข่าวช๊อกวงการข่าวนึงในรอบปี

จะว่าไปตัวผมเองก็เคยเขียนไดอารี่ออนไลน์เมื่อหลายปีก่อน ถึงจะไม่ใช่รุ่นที่บุกเบิกแต่ก็เป็นหน้าเก่าคนนึง จริงๆแล้วไดอารี่ของผมมันก็ไม่ใช่ไดอารี่ซะทีเดียว จะมีบ้างที่บางวันมีเหตุการณ์ที่ไปพบเจอมาแล้วอยากจะเขียน วันนั้นเนื้อความก็จะดูเป็นไดอารี่หน่อยนึง แต่ส่วนมากชีวิตผมก็จะไม่มีอะไรมาก ทำงาน-กลับบ้าน ไม่ค่อยมีเรื่องจะให้เขียนทุกวัน เลยเป็นคนนึงที่ไม่ค่อยจะอัพเดทไดอารี่มากเท่าไหร่ ..... ส่วนมากไดอารี่ผมจะบอกเล่าเรื่องราวแบบปรุงแต่ง บทความที่เอาสิ่งประทับใจจากคนโน้นคนนี้มาปะติดปะต่อ บางทีก็เป็นเรื่องสั้น-เรื่องแต่ง ด้วยความที่ชอบและเคยคิดอยากจะเป็นนักเขียนก็เลยเขียนระบายลงในเว็บตัวเองนี่แหล่ะ

แต่เนื่องจากชีวิตมันมีอะไรที่ไม่คาดคิดมากมาย เวลามีภาระความรับผิดชอบมากขึ้น มีเรื่องเครียด เรื่องเสียใจสุดๆ บางครั้งมันก็เลยไม่ค่อยมีอารมณ์มาเขียนอะไรลงเว็บ สิ่งนี้หลายๆคนอาจจะพอประสบพบเจอมาบ้าง ... ก็เลยทำให้ช่วงหลังๆก็เลยขาดหายไม่ได้เขียนไปนานมาก และก็ไม่ได้ติดตามวงการไดอารี่ออนไลน์มากเท่าไหร่ จะมีแอบไปอ่านบันทึกของเพื่อนเก่าๆบางคนบ้างแค่นั้นแหล่ะ ..... ซึ่งจริงๆแล้วงานที่ผมทำมันก็ยังเกี่ยวเนื่องกับ internet อยู่ดี เรียกได้ว่าไม่ใกล้ไม่ไกลกัน ว่างั้นเถอะ

นอกเรื่องมาเยอะแล้วทีนี้มาเข้าเรื่องที่เกริ่นสักที ..... กรณีของ ไดฮับ ที่เป็นข่าวครึกโครมขณะนี้ หลายคนคงรู้กันดีอยู่ ดังนั้นเรื่องราวขัดแย้งต่างๆก็ไปตามอ่านแถลงการณ์ของผู้รับผิดชอบ-เจ้าของ-ทีมงานเว็บเอาจะดีกว่า
และบางความเห็นที่น่าสนใจจากชาวไดอารี่หน้าเก่า (คนคนเลิกเขียนไปแล้ว บางคนก็เขียนอยู่) ....ซึ่งใครจะถูกจะผิด จะดีจะเลว อยู่ที่วิจารญาณของคนอ่าน ..... ส่วนตัวผมเองไม่อยากจะแสดงความเห็นในการเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายนึง เพราะก็รู้จักทั้ง 2 ฝ่ายพอสมควร (ถึงจะไม่สนิทมากขนาดซี้ปึ๊กก็ตาม) ....ใครล้ม ใครผิด เป็นสิ่งที่คนที่เคยรู้จักกันไม่ควรจะไปกระทืบซ้ำ ถ้าเขาไม่เคยทำให้เราเดือดร้อน ไม่สร้างความแค้นให้แก่กันจะดีเป็นที่สุด เพราะสังคมและใจของเขาเองจะลงโทษการกระทำของเขาอยู่แล้ว

เท่าที่สอบถามและรู้มา เรื่องราวของ ไดฮับ อาจจะถึงโรงถึงศาลในกรณีที่ตกลงกันไม่ได้ .... คงจะมีเรื่องให้ติดตามกันอีก แต่ที่ผมจะบอกกล่าวก็เป็นเรื่อง user เก่าของ ไดฮับ ที่ลี้ภัยไปเว็บอื่นมากกว่า

เท่าที่อ่านเรื่องความเห็นกรณี ไดฮับ .....ผมรู้สึกรำคาญกับความเห็นโวยวายแบบงอแงประมาณว่า "เอาบ้านของเราคืนมา" , "เอาความทรงจำเรากลับมา" จนลุกลามไปถึงการเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายนึง โดยอาศัยวิจารณญาณจากการอ่านแถลงการณ์ของคู่กรณีทั้งสองฝ่าย ซึ่งบางคนโดนชักนำกันง่ายเหลือเกิน ใครว่าอะไรก็บ้าจี้เชื่อตามเขา แต่พอรู้ข่าวอีกด้านก็รวนเรหันไปด่าคนที่เคยถือหางแบบที่อ่านแล้วยังงง เรียกได้ว่าอาการนี้มันเป็นอาการ "คิดเองไม่เป็น" และ "โดนสื่อชักนำ"

ตัวผมเองหากจะด่าใครสักคน จะต้องมั่นใจว่าเขาผิดจริงๆ และก็กะจะแตกหักกันไปเลย ถึงจะด่า กรณีที่เฮโลไปด่าตามกระแส อาศัยลูกมั่วชุลมุนประมาณ "กูขอด้วยคน" ใช้อารมณ์เป็นที่ตั้ง มันออกจะไร้สติไปหน่อย ..... ชาวไดฮับฯ บางคนก็มาทะเลาะตบตีมีเรื่องกันตามบอร์ด อันนี้ก็เยอะ ดูไร้สาระมากๆ ซึ่งมันเป็นเรื่องที่คุณๆเอาเรื่องของคนอื่นมาใส่ในกบาลตัวเองจนเกิดอาการโมโหโกรธาไปซะแบบนั้น มันคล้ายๆกับเถียงกันเรื่องดูหนังเรื่องนึงที่คุณชอบทั้งคู่แล้วมานั่งวิจารณ์ทะเลาะกันแบบเด็กๆจะเป็นจะตาย (ผมแนะนำว่าโทรศัพท์นัดกันออกไปฟาดปากกันข้างนอก จะเคลียร์อะไรได้มากกว่า ด่ากันใน net ไม่สะใจหรอก)

....อย่าหาว่าผมใจร้ายรึปากหมาเลย สิ่งที่คุณมีในชีวิตของคุณมันมีมากกว่าสังคมบน internet คุณยังมีเพื่อนในชั้นเรียน มีพ่อมีแม่ มีอะไรที่ต้องทำประโยชน์ต่อสังคม มากกว่ามาใช้ชีวิตไร้สาระบนโลก internet อีกมากมาย .....ผมไม่ได้หมายความว่าสังคม internet มันไร้สาระไปซะทุกอย่าง

เพื่อนหลายๆคนที่นิสัยดีๆ ผมก็ได้มาจากโลก internet .... หลายๆคนที่เคยมีสังคมร่วมกันที่ Thaidiarist ผมก็ยังติดต่อกันอยู่ โทรหากัน บางคนทำงานร่วมกันบางครั้ง รวมไปถึงเว็บที่ผมไปเล่นบอร์ดเป็นประจำทุกวันนี้อย่าง Rookienet รึ Thaiflasdev ก็มีเพื่อนใน net กลับมาเป็นเพื่อนในโลกจริงๆอยู่หลายคน ..........นึกถึงตอนที่ Thaidiarist แตกแยก ทุกๆคนรู้ดีและไม่ตีโพยตีพายมากมาย อาจจะมีเสียความรู้สึกกันบ้างแต่ก็ไม่มากมาย บางทีอาจจะเป็นเพราะตอนนั้นเมื่อ 5 ปีที่แล้ว สังคมมันยังเป็นสังคมเล็กๆบน internet อยู่ ไม่ใช่เป็นกระแสมีคนเขียนขนาดเป็นเหยียบแสนคนแบบในปัจจุบัน ซึ่งคนมากขึ้น ปัญหาก็ตามมามากเป็นปกติ .....ซึ่งช่วงหลังๆมาผมมองว่าเว็บไดอารี่มันเหมือนเป็นแฟชั่นคล้ายโหวตรูป Sticker ตามเว็บไปแล้ว ....

"วันนี้ตื่นมา กินข้าวคลุกปลาทู นั่ง BTS ไปโรงเรียน คุยกับเพื่อนแสนรู้ ไปเที่ยวสยาม กลับบ้าน นอนค่ะ"

"เซงงงงงง อ้ายเพื่อนรู้จาย วันนี้ มานทามทู่เร่ดอีกแร่ะ ทามมายมานทามราย ม่ายเกรงจายกานเรย แย่มั่ก เด๋วพรุ่งนี้จาด่ามาน จบแร่ะ วันนี้เอาเท่าเนี้ยแร่ะ ....อ่านเส็ด เม้นทีนะค๊ะ"

บางคนเขียนไดอารี่ประมาณนี้แทบทุกวัน มีทั้งภาษาประหลาด อ่านแล้วต้องใช้สมาธิสูง , ย่อความแบบสั้นๆ วันละบรรทัด (...ผมเข้าใจว่าอาจจะเป็นเรื่องสั้นแนวทดลองแบบนึง...) จากนั้นจะไปเซ็น Guestbook ตามไดอารี่ชาวบ้านว่า "มาเม้นให้หน่อยนะ" ประมาณว่าต้องการลากเขามา อ่านไดอารี่แนวทดลองของตัวเอง แล้วก็เซ็น Guestbook ของตัวเองให้ด้วย เพื่อสร้างเรตติ้งกะจะดังกับเขาบ้าง ........ อันนี้จริงๆ ผมไปก้าวก่ายชาวบ้านที่เขาทำแบบนี้มันก็ไม่ถูกเท่าไหร่ เพราะเขาก็มีสิทธิ์จะเขียนไดอารี่ (แนวทดลอง) บนพื้นที่ส่วนตัวของเขาเองเหมือนกัน .......

ในขณะที่กระแส ไดฮับฯ วงแตก กำลังครุกรุ่นไปด้วยเสียงต่างๆนาๆ .....ชาวไดอารี่แนวทดลองจำนวนมากกำลังแยกย้ายไปตามเว็บอื่นๆที่ให้บริการฟรีไดอารี่ ....สังคมก็กำลังหมุนเวียนไปตามธรรมชาติของมันต่อไป

ย้อนกลับไปเมื่อช่วงปลายปีที่แล้ว 2547 ..... รู้สึกว่าปีนี้มีอะไรหลายอย่างในชีวิตผมเปลี่ยนแปลงไปมากมาย ...... ผู้หญิงที่เรารักและเขารักเรา มันก็ไม่เสมอไปที่จะลงเอยกันได้อย่างมีความสุข บางครั้งมันมีเหตุผลที่มากกว่านั้นและไม่สามารถอธิบายได้ บางอย่างสอนให้ผมรู้ว่าความรักที่แท้จริงไม่ใช่แค่ว่าหญิงชายชอบพอกัน แต่ผมได้พบว่าคนที่เรารักนอกจากพ่อ แม่ พี่น้อง ครอบครัว เพื่อนและแฟน ยังมีใครสักคนที่เราผูกพันได้แบบรู้สึกว่าเรารักเขาจริงๆ อาจจะเป็นความรักที่บริสุทธิ์เสียด้วยซ้ำ

วันที่ 28 ธันวาคม 2547 มีข่าวที่ทำให้ผมเกิดอาการช๊อค หมดแรง และน้ำตาไหลอย่างควบคุมมันไม่ได้เลย ความรู้สึกนี้ผมกล้าพูดได้ว่ามันหนักหนากว่าการอกหักจากผู้หญิงแบบโง่ๆในอดีตของผม แบบที่เทียบกันไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว เด็กชายอายุ 8 ขวบ ที่ร่าเริง และค่อนข้างจะสนิทกันกับครอบครัวของผม เป็นโรคร้ายซึ่งไม่มีทางรักษาให้หายขาดได้ เจ้าโรคร้ายนั้นมีชื่อว่า ลูคิเมีย

แทบไม่อยากเชื่อเลยว่าเด็กที่ร่าเริง แข็งแรงและซุกซนแบบนั้นจะถูกเจ้าโรคร้ายนี้คุกคาม วินาทีแรกที่ผมรู้ข่าว ผมถึงรู้ว่าตัวเรารักเด็กคนนี้มากแค่ไหน ครอบครัวของผมที่เป็นเพื่อนบ้าน เมื่อได้ยินข่าวนี้ เรารู้สึกโศกเศร้ากันอย่างบอกไม่ถูก แม่ของผมน้ำตาคลอ ทำให้ผมกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้เหมือนกัน มันเป็นความรู้สึกที่มากกว่าความผูกพัน ปกติเด็กคนนี้เป็นลูกของเพื่อนบ้านที่สนิทกัน แต่ด้วยความที่เราเห็นเด็กคนนี้มาตั้งแต่แบเบาะ ช่วยเลี้ยงดู เล่นกับเแกก็บ่อย และเด็กคนนี้ก็มานอนค้างบ้านผมบ่อยมากๆ ซนเหลือเกินจนบางครั้งผมต้องฟาดและตวาด เพราะดื้อได้เรื่องเลยทีเดียว แต่เป็นการดื้อแบบน่ารักของเด็กๆ เด็กคนนี้ผูกพันกับครอบครัวผม ราวกับว่าเป็นลูกคนเล็กของที่บ้าน วันเสาร์อาทิตย์บางสัปดาห์ที่ผมว่างและไม่มีงานตกค้าง ก็จะนั่งเล่นเกมกับแก บางทีเราก็ซื้อกระดาษซื้อสีมานั่งวาดรูปเล่นกัน บางทีคึกๆก็พาแกไปวิ่ง ไปเตะฟุตบอล ตีแบดฯ ไปตามเรื่อง ...แปลกอยู่อย่างนึงที่เด็กแข็งแรงคนนี้มักจะมีอาการเหนื่อยเร็วมากถ้าเล่นกีฬาที่ใช้กำลัง โดยไม่มีใครเอะใจเลยว่านี่คืออาการนึงของโรคร้ายที่ติดตัวแกมาตั้งแต่เกิด เพียงแต่มันยังไม่แสดงอาการแค่นั้นเอง

มาจนถึงวันนี้ 28 สิงหาคม 2548 ต้องขอขอบคุณแก ที่สอนให้ผมรู้จักชีวิตขึ้นมากมาย แกทำให้ผมลดการเหลวไหลเที่ยวเตร่เมาเหล้าลงมากๆ ผมรู้สึกละอายเวลาที่แกมาเห็นตอนผมแอบสูบบุหรี่ และชีวิตของแกได้สอนผมว่าความรักที่แท้จริงมันเป็นอย่างไร หลังจากนี้ถ้าผมอกหักจากผู้หญิงคนใดก็ตาม มันคงจะไม่หนักหนาเท่ากับที่ผมรู้สึกสูญเสียครั้งนี้อีกแล้ว ชีวิตเด็กคนนึงที่ต้องทนทุกข์กับโรคร้ายมา 8 เดือน การดำเนินชีวิตก็ไม่ปกติเหมือนคนทั่วไป ถ้าแลกกันได้ผมอยากจะรับความเจ็บปวดนี้มาไว้ที่ตัวเองบ้าง เป็นครั้งที่สองในชีวิตที่ผมรู้สึกแบบนี้ ครั้งแรกคือตอนที่แม่ของผมมีอาการโคม่าในโรงพยาบาล และครั้งที่สองกับเด็กคนนี้ซึ่งผมพึ่งรู้ตัวว่า ผมคงรักแกเข้าแล้วจริงๆไม่ใช่แค่ผูกพันและสงสาร

หลังเหตุการณ์วิปโยค ซึนามิ ทางภาคใต้เพียงไม่กี่วัน คลื่นยักษ์อีกลูกก็เข้ามาถาโถมจิตใจและร่างกายของเด็กตัวเล็กๆคนนึง จนอับปาง จิตใจและความรู้สึกผมแย่ๆของผมคงจะเยียวยาได้ไม่นาน แต่จิตใจของเด็กตัวน้อยๆคงจะยากลำบากในการต้านทานคลื่นร้ายแรงลูกนี้

....ผมคงจะร้องไห้ต่อหน้าแกไม่ได้ เพราะแกเข้มแข็งเอามากๆ ตอนไปนอนค้างที่โรงพยาบาลยังร่าเริงแจ่มใสอยู่เหมือนเดิม ผมแอบเห็นแกแอบนอนร้องไห้เวลาพ่อแม่ของแกและครอบครัวของผมหมดเวลาเยี่ยม คือช่วงเวลา 2 ทุ่ม แกคงเกิดอาการคิดถึงบ้าน เกิดอาการสับสนและกังวล แต่ก็ไม่อยากให้คนรอบข้างรู้ว่าตัวเองเหงาและว้าเหว่เพียงใด เข้าๆออกๆโรงพยาบาลเป็นว่าเล่นทุกเดือน จนกระทั่งถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิต

ก่อนแกจะเข้าโรงพยาบาลครั้งสุดท้ายและจากไป ..... แกพูดอยู่บ่อยๆว่าโรคของแกรักษาไม่มีวันหาย , ไม่อยากจะอยู่ , เจ็บปวด ก่อนแกจะจากไป 1-2 วัน แกพูดกับแม่ของแกว่า "เดี๋ยวจะมีคนมารับเบนซ์แล้ว" เหมือนเป็นลางบอกเหตุ ตอนที่พิมพ์ข้อความนี้น้ำตาผมไหลอยู่ตลอดเวลา ครอบครัวผมและพ่อแม่เด็กก็ร้องไห้ตลอด แกอาจจะจากเราไปเร็วเกินควร แต่เราก็ห้ามวิถีทางกรรมไม่ได้ ไม่ว่าช้า-เร็ว เราก็ต้องลาจากกันทุกคน ไม่ว่าจะยังไง แกจะเป็น น้องชาย หลานชาย ลูกชาย ของผมและครอบครัวไปตลอดกาล ..... หลับให้สบายนะเบนซ์ พี่จะรักเบนซ์เสมอ .....

มาเอ่ยจากเมื่อวาน เรื่อง ล้าหลัง คลั่งชาติ กันต่อ ทีนี้จะกล่าวถึง สงครามนานกิง แบบเต็มๆสักที

เรื่องที่ญี่ปุ่นชำระประวัติศาสตร์ใหม่แบบอ้อมๆ โดยมีเรื่องสงครามโลกครั้งที่ 2 ที่บิดเบือนลงไปในแบบเรียน ทำให้ประชาชนจีนและเกาหลีไม่พอใจจนต้องออกมาโวยวายกันตอนนี้
หากใครศึกษาเรื่องสงครามนานกิงอยู่บ้าง คงจะรู้ดีว่าญี่ปุ่นทำสิ่งที่อัปยศเอาไว้กับจีนและเกาหลีแบบที่ไม่น่าจะให้อภัย โหดกว่าเยอรมันที่ฆ่ายิวซะอีก แต่ที่ไม่ค่อยเป็นที่เผยแพร่กันออกไปในวงกว้าง เพราะญี่ปุ่นทำลายหลักฐานและพยายามปกปิดสิ่งเหล่านี้มาตลอด

ก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 ญี่ปุ่นสร้างประเทศและปูทางมาแบบแข็งแกร่ง เนื่องจากกลัวชาติมหาอำนาจจะเข้ามายึดประเทศตัวเอง โดยเฉพาะในสมัยเอโดะตอนปลาย อเมริกาเดินทางมาเจรจา บังคับทางอ้อมและกดดันให้ญี่ปุ่นเปิดประเทศ ก่อนหน้านั้นญี่ปุ่นเป็นประเทศที่อยู่เงียบๆคนเดียวไม่คิดจะไปยุ่งกับใคร อเมริกาเจรจาให้ญี่ปุ่นเปิดอ่าวและใช้ข้อบังคับเรื่องภาษีกับญี่ปุ่น เพราะอเมริกาต้องการให้ญี่ปุ่นเป็นฐานไปสู่จีน เพื่อผลประโยชน์ทางการค้ามหาศาล ด้วยความที่ญี่ปุ่นยังไม่มีอะไรจะต่อต้านได้เลยจำเป็นต้องทำตามอเมริกาในตอนนั้น ด้วยความกลัวชาติตะวันตก (อาจจะเป็นสิ่งที่ญี่ปุ่นแค้นฝังลึกอเมริกามาตลอด จนเปิดฉากโจมตี เพิร์ล ฮาร์เบอร์ ในสงครามโลกครั้งที่ 2 ก็เป็นได้) หลังจากนั้นด้วยความกลัวญี่ปุ่นจึงสร้างกองกำลังทหารและปลูกฝังความรักชาติแบบหัวทิ่มหัวตำให้กับประชาชนตั้งแต่นั้นมา เด็กตัวเล็กๆเข้าโรงเรียนก็โดนสอนความรักชาติแบบยิ่งยวดจนเกินเหตุ

ประมาณว่าชาวอาทิตย์อุทัยเป็นชาติที่เหนือกว่าคนชาติอื่น มองตัวเองเป็นเทพ แต่ชาติอื่นเป็นผักปลา ฆ่าได้โดยไม่ผิดถ้ารบเพื่อจักรพรรดิ .....จนความกลัวของชาติญี่ปุ่นกลายเป็นความเหิมเกริมในเวลาต่อมา จากที่คนเคยติ่มๆเงียบๆ เปลี่ยนไปเป็นคนซาดิสต์ตั้งแต่นั้นมา หนัง AV. ญี่ปุ่น อาจจะกำเนิดเกิดมาเพราะเหตุฉะนี้.... (เกี่ยวมั๊ยวะ)

ต่อมาในสมัยเมจิ ญี่ปุ่นเริ่มกล้าแข็งมากขึ้น แต่ปัญหาก็เกิดเป็นเงาตามตัว เนื่องจากประเทศเป็นเกาะ เลยคิดจะขยายอาณาเขต โดยสิ่งแรกที่ญี่ปุ่นเริ่มแสดงความโฉดก็คือเข้ายึด เกาะกิวริว เพื่อก้าวไปสู่แหลมเกาหลีที่ตอนนั้นจีนครอบครองอยู่ ทำให้จีนเคืองญี่ปุ่นมาก และเกิดสงครามครั้งแรกของจีนและญี่ปุ่นขึ้นมา
ซึ่งดูๆไปแล้วญี่ปุ่นไม่น่าจะเอาอะไรไปสู้จีนได้ แต่กองทัพเรือของญี่ปุ่นเชี่ยวชาญการรบมากกว่าและจีนเองมีปัญหาภายใน ทำให้จีนพ่ายแพ้และต้องชดเชยค่าสูญเสียในสงครามให้กับญี่ปุ่นรวมทั้งยกเกาะไต้หวันให้ญี่ปุนด้วย...

จีนเจ็บช้ำเพราะญี่ปุ่น เป็นระลอกแรก !!

มองกลับมาที่ปัญหาภายในของจีนในยุคเวลานั้น ระบบฮ่องเต้กำลังจะเริ่มล่มสลาย ประชาชนแตกแยกเป็นกลุ่ม ติดฝิ่นกันงอมแงม เหลวแหลกไม่ทำมาหากิน จักรวรรดิยุโรปโดยเฉพาะอังกฤษเข้ามาแทรกแซงการเมือง ...ยุคนี้จีนปกครองประเทศโดย ซูซีไทเฮา หญิงเหล็กจอมโหด ซึ่งจากนี้ไปไม่นานจีนจะเข้าสู่ยุค The Last Emperror รึกษัตริย์องค์สุดท้ายของจีนพอดิบพอดี  ก็คือ จักรพรรดิปูยี ผู้อาภัพ และจะกลายเป็นหุ่นเชิดของญี่ปุ่นในเวลาต่อมา...

กลับมาที่ฝั่งญี่ปุ่น เมื่อรบชนะจีน ทำให้ชาติตะวันตกเริ่มหันมามองญี่ปุ่นมากขึ้น หลังจากขจัดจีนออกไปได้ ก็ไม่ใช่ว่าจะยึดคาบสมุทรเกาหลีได้ง่ายๆ ยังมีรัสเซียที่เป็นกระดูกชิ้นโต แต่ทั้งสองประเทศคงกลัวๆเสียวๆกันเอง เลยทำข้อตกลงกันว่าจะปล่อยให้เกาหลีได้รับเอกราช โดยจะมีผลประโยชน์ในเกาหลีร่วมกัน ....
แต่แล้วต่อมาหมีขาว รัสเซียก็เริ่มขู่ญี่ปุ่นเข้าให้ก่อน โดยเข้าไปยึดจีนในบางมณฑลที่ติดกับเกาหลี และเข้าไปตั้งฐานในเกาหลีภาคเหนือ (เกาหลีเหนือ) ซะงั้น ....ทำให้ญี่ปุ่นเต้นแร้งเต้นกา จนต้องรบกับรัสเซียในที่สุด แต่ญี่ปุ่นก็รบชนะอีก ทำให้ได้สิทธิ์ครอบครองเกาหลีแบบเต็มๆ

ต่อมาญี่ปุ่นได้เป็นพันธมิตรกับอังกฤษเพราะต้องการขับไล่เยอรมันที่เริ่มแข็งแกร่งให้ออกจากจีนไป โดยญี่ปุ่นได้ผลประโยชน์ครั้งนี้อยู่มาก เพราะไปทัสัญญาแบบเอาเปรียบจีนอยู่หลายข้อ รวมไปถึงขอใช้สิทธิเหนือมณฑลต่างๆ เช่น มองโกเลีย และ แมนจูเรีย ก็คล้ายๆกับโดนยึดพื้นที่กลายๆ นั่นแหล่ะ
ดูเหมือนอังกฤษไม่ได้พยายามคานอำนาจความเหิมเกริมของญี่ปุ่นได้เลย อาจจะเป็นเพราะว่าญี่ปุ่นได้รับผลประโยชน์ในมณฑลที่ค่อนข้างห่างไกล แต่อังกฤษกอบโกยจากจีนมาเยอะแล้ว และแทรกแซงการเมืองจีนเป็นผลสำเร็จ รวมถึงการได้ครอบครองเกาะฮ่องกงก่อนหน้านี้ จะไปมีเรื่องกับญี่ปุนก็ไม่ใช่สิ่งที่น่าจะทำนัก

แต่ต่อมาไม่นานญี่ปุ่นก็เริ่มหนักข้อขึ้น ...ตั้งแมนจูเรียเป็นประเทศราช และเชิญให้จักรพรรดิปูยีมาเป็นประมุข เพื่อจะได้เป็นหุ่นเชิด เพื่อการยึดประเทศจีนอีกที ...ด้านจักรพรรดิปูยีเองก็ยินดี เพราะอยู่ในจีนต่อก็โดนทางอังกฤษกดดันและแทรกแทรงทางการเมือง คงคิดว่ามาตายเอาดาบหน้ากับญี่ปุ่นดีกว่า ซึ่งตัดสินใจผิดถนัด และทำให้จีนสิ้นยุคจักรพรรดิ์ในเวลาต่อมา จากนั้นญี่ปุ่นเริ่มขึ้นฝั่งจีน และเข้ายึดทีละเมืองโดยที่จีนไม่สามารถจะต่อกรได้ เมืองเซี่ยงไฮ้-กวางตุ้ง และ นานกิง โดนยึดเสร็จสรรพ ..... กองทหารจีนประกาศยอมแพ้ ทหารจีนแตกทัพต้องซุกซ่อนตัวกันจ้าละหวั่นเพราะกลัวทหารญี่ปุ่นฆ่าทิ้ง

จีนเจ็บช้ำเพราะญี่ปุ่น เป็นระลอกที่สอง !!

เหตุการณ์ที่นานกิงเกิดขึ้น เพราะว่าญี่ปุ่นปักหลักอยู่ที่นี่เนื่องจากติดกับปักกิ่ง หลังจากญี่ปุ่นได้รับชัยชนะ กองทหารญี่ปุ่นก็เฮสนั่นอยู่บนกำแพงเมืองจีน .... ทีนี้ญี่ปุ่นจะทำยังไงกับจีนก็ได้ ผู้ชนะย่อมทำได้ทุกอย่าง
เรื่องสุดโหดและเวทนาจึงเกิดขึ้นกับชาวจีน .....ญี่ปุ่นมองว่าประชาชนจีนในเมืองนานกิงมีมากจนเกินไป ปกครองได้ยาก ประกอบกับเสบียงอาหารหลังสงครามมีน้อยจนไม่พอจะเลี้ยงเชลยศึกชาวจีน
...ผู้นำทหารญี่ปุ่นเลยคิดเกมฆ่าคนจีนขึ้น โดยให้ทหารฆ่าคนจีนทุกคนที่พบเห็น ใครฆ่ามากถือว่ายิ่งมีผลงาน .......ชาวบ้านธรรมดาจะเอาอะไรไปสู้ทหารได้ ได้แต่หลบๆ ซ่อนๆ ถ้าทหารญี่ปุ่นเจอเข้าโดนฆ่าสถานเดียว

การฆ่ามีหลากหลายรูปแบบอยู่ที่ว่าทหารคนไหนจะคิดวิธีโหดๆในการจัดการ ....ให้เชลยจีนคุกเข่า เอาปืนจ่อหัวแล้วยิง, เอาดาบซามูไรบั่นคอให้ขาด เหมือนกำลังประหารชีวิต ...เอาน้ำมันราดจุดไฟเผาทั้งเป็น ....เฉือนบั่นอวัยวะทีละชิ้นจนเชลยตาย ...คว้านไส้สดๆออกมาทั้งๆที่เชลยยังเป็นๆ ....ฝังเชลยจีนเป็นๆ โดยเหลือแค่ส่วนคอและศีรษะไว้ จากนั้นก็ปล่อยให้สุนัขในกองทหารรุมทึ้งท่อนบน .... สารพัดวิธีที่จะทรมานทั้งเป็นก่อนเชลยจะตาย

เพื่อนทหารญี่ปุ่นคนอื่นที่นั่งดูเพื่อนฆ่าเชลยจีนก็สนุกสนานเหมือนกำลังดูตลกเชิญยิ้มอะไรแบบนั้น สิ่งที่อัปยศกว่านั้นก็คือการข่มขืนเชลยแล้วฆ่า ทางการญี่ปุ่นในตอนนั้นก็ออกคำสั่งห้ามทหารข่มขืนเชลย แต่ห้ามยังไงก็ห้ามไม่ได้ คุมได้ยาก  ทหารญี่ปุ่นมักทำอะไรซาดิสต์ๆ บางทีให้เชลยหญิงแก้ผ้าเต้นโชว์ด้วยน้ำตานองหน้า หลังจากนั้นก็รุมลงแขกมุสลิมปาร์ตี้ แล้วก็ฆ่าทิ้ง ด้วยเหตุผลที่ว่าคนตายพูดไม่ได้ ถ้ามีเชลยไปฟ้องผู้นำทหารว่าโดนทหารข่มขืน จะมีความผิด เลยฆ่าทิ้งซะดีกว่า เลยเป็นเหมือนวัฒนธรรมในตอนนั้นที่ข่มขืนแล้วฆ่า ยังไงก็ไม่มีความผิดแน่ๆ

หนักข้อกว่านั้นก็คือบางครั้งทหารญี่ปุ่นไปพบเชลยจีนอยู่เป็นครอบครัว ก็มีไอเดียอุบาศก์สุดๆ โดยให้พ่อร่วมเพศกับลูกสาวตัวเอง รึให้ลูกชายร่วมเพศกับแม่ โดยที่ทหารญี่ปุ่นนั่งดูกันอย่างสนุกสนาน หลังจากนั้นก็ฆ่าทิ้งอย่างไม่ใยดี แม้แต่เด็กทารกและเด็กเล็กๆก็ไม่ละเว้น จากที่อ่านหนังสือมา บางครั้งทหารญี่ปุ่นได้ยินเสียงเด็กทารกร้อง เกิดความรำคาญเลยเอาระเบิดไปยัดใส่ไว้ในปากเด็ก จากนั้นก็ระเบิด ตูม!! โหดดีแท้ๆ

ทุกๆวันกองทหารญี่ปุ่นจะกวาดต้อนเชลยจีนที่จับได้ไปที่หลุมขนาดใหญ่ ซึ่งขุดไว้สำหรับต้อนเชลยมาฆ่าแล้วทิ้งไว้ที่นี่ ...ราวกับว่าต้องการกวาดล้างชาวจีนให้หมดไปจากโลก ในช่วงเวลาแค่ไม่กี่เดือนที่เข้ายึด จากบันทึกชาวจีนเสียชีวิตในเหตุการณ์ครั้งนี้ 3-4 แสนคน ผู้หญิงโดนข่มขืนราว 8 หมื่นคน แต่ถ้าจะนับจริงๆจากข้อมูลที่มีการปิดบัง น่าจะมีจำนวนมากกว่านี้ ...
ซึ่งเอาแค่ข้อมูลที่เปิดเผย ผู้คนในนานกิงยังสูญเสียมากกว่าที่ญี่ปุ่นโดนระเบิดปรมาณูบอมบ์ฮิโรชิมาและนางาซากิประมาณหลายเท่าตัว ....หลังจากเหตุการณ์ในนานกิงและโดนระเบิดปรมาณู ทหารญี่ปุ่นส่วนใหญ่ยอมฆ่าตัวตายด้วยการคว้านท้องเพราะรับไม่ได้กับคำว่าพ่ายแพ้

อ่านแล้วเป็นยังไงบ้าง ถ้าเป็นคนจีนแล้วแค้นญี่ปุ่นเรื่องนี้ก็คงเป็นเรื่องปกติ แต่ผมไม่เข้าใจเกาหลีที่เป็นเดือดเป็นร้อนมากมายขนาดนั้น เกาหลีเคยเป็นทั้งเมืองขึ้นของจีนและญี่ปุ่น แต่เรื่องการสูญเสียคงไม่สูญเสียเท่ากับจีน ที่ญี่ปุ่นชำระประวัติศาสตร์ใหม่ลงในแบบเรียนแบบเข้าข้างตัวเอง ถ้ามองในแง่ดี ญี่ปุ่นคงอยากจะลืมเหตุการณ์ที่ประเทศตนสร้างเอาไว้เหมือนกันและไม่อยากให้ลูกหลานประเทศตัวเองรับรู้เรื่องราวเฮงซวยที่ตัวเองก่อ ถ้ามองในแง่ลบ ก็คือ ญี่ปุ่นไม่คิดจะแสดงความเสียใจกับสิ่งเหตุการณ์ที่ก่อ และทำเป็นเหมือนไม่เคยมีเรื่องนี้เกิดขึ้น ประมาณไม่รู้ไม่ชี้ .........

คนญี่ปุ่นรุ่นใหม่รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคนรุ่นของเขา เป็นเรื่องของสมัยก่อน แต่ก็เสียใจกับสิ่งที่เคยเกิดขึ้น (จะเอาอะไรกับตรูนักหนา...ไปด่ารุ่นปู่รุ่นตาของตรูเอาเองละกัน)

ดูๆไปเรื่องนี้มันก็มาคล้ายกับกรณีแถวๆแถบบ้านเราหลายเรื่อง ประวัติศาสตร์แต่ละประเทศที่เขียบนขึ้นมาก็เข้าข้างประเทศของตัวเองทั้งนั้น ลาว ไทย เขมร ไม่มีใครผิด-ถูก
จริงๆแล้วไม่อยากเกิดมาในโลกที่มีขอบเขตแบ่งกันเลย จะเดินทางทีก็วุ่นวาย บางครั้งทำไมไปที่โน่นที่นี่ไม่ได้ ...... การแบ่งแยกทำให้เกิดสงคราม ดีซะที่ไหนกัน

อ่านเรื่องนานกิงมาหลายรอบ ถึงจะรู้เรื่องความเลวร้ายของญี่ปุ่นในอดีต แต่ของใช้ในบ้านบางอย่างยังก็เป็นสินค้าพี่ยุ่น .... โดยเฉพาะหนัง AV นางเอกจิ้มลิ้ม -__- .....ที่ญี่ปุ่นทำได้มีคุณภาพอันดับต้นๆในใจของหลายๆคน :P

กระแสต่อต้านญี่ปุ่นช่วงนี้รุนแรงเหลือเกิน

ไทยเราก็เหมือนตกเป็นเมืองขึ้นชั่วคราว ซึ่งถ้าปล่อยไปนานๆคิดว่าญี่ปุ่นก็อาจจะย่ำยีชาวไทยเหมือนที่ทำกับจีนและเกาหลีก็เป็นได้ ....ใครว่าเมืองไทยไม่เคยเป็นเมืองขึ้นใคร ซึ่งส่วนตัวไม่เคยเชื่อเลย ไทยเคยสูญเสียเอกราชมาแล้วหลายครั้งในยุคประวัติศาสตร์

เสียเอกราชให้แก่พม่าในช่วงสมัยอยุธยา 2 ครั้ง...

สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ก็เกือบจะเป็นหุ่นเชิดให้ญี่ปุ่น ดีที่ญี่ปุ่นแพ้สงครามไปก่อน...

ล่าสุดก็เห็นจะเป็นเรื่องเศรษฐกิจไทยเสียศูนย์ จนต้องกู้เงิน IMF มานั่นแหล่ะ....

แต่ที่น่าสนใจมากที่สุดว่าเสียเอกราชรึไม่ก็คงเรื่องที่โดนฝรั่งเศสและอังกฤษบีบคั้นจนต้องเฉือนดินแดนกว่า 30% ให้เขาไปในสมัย ร.5 ....ยังดีที่ช่วงเวลานั้นจีนเป็นเป้าหมายที่สำคัญกว่า ดินแดนบางส่วนในไทยจึงถือว่าเป็นของแถม
...ฝรั่งเศสเล่นเอาเรือรบมาล้อมเต็มไปหมดตรงปากอ่าวไทย หันลำกล้องปืนใหญ่เตรียมถล่มอยู่รอมร่อแล้ว ไทยเรากลัวจะสู้ไม่ได้และสูญเสียเยอะกว่าที่จะได้ เลยจำเป็นต้องยอมยื่นข้อเสนอยอมเสียตัว French Kiss แบ่งดินแดนฝั่งลาวและเขมรให้ฝรั่งเศสไป
ซึ่งฝรั่งเศสคงคิดเหมือนกันว่าไม่ต้องออกแรงอะไรมากได้แค่นี้ก็น่าจะพอแล้วเพราะไทยก็ไม่ใช่เป้าหมายใหญ่ ...ฝั่ง English man เห็นฝรั่งเศสได้ก็อยากได้บ้าง น้องไทยเราก็เลยต้องยอมเสียช่วงล่างให้อังกฤษอีกระลอก โดยที่เฉือนดินแดนช่วงแหลมมลายูไปให้กับอังกฤษ....

ประวัติศาสตร์โลกช่วงนี้น่าสนใจมาก เรียกได้ว่าหลังจากยุคนี้ซึ่งมหาอำนาจชาติต่างๆสะสมกำลังพล สะสมอำนาจจากการล่าอาณานิคมแล้ว หลังจากนี้ก็จะเป็นยุคสงครามโลก ยุคของทหาร .....และถัดมาอีกก็มาเป็นยุคสงครามการเงิน-เศรษฐกิจ ในปัจจุบัน
วัฎจักรที่กล่าวมามีผลทำให้มหาอำนาจชาติต่างๆได้เปรียบทางการเงินในสมัยนี้ไปโดยปริยาย ทีละขั้นและทีละขั้น

 ....ยุค ร.3 ค่าเงินของไทยเรา 1 บาทมีค่าเท่ากับ 3 ปอนด์สเตอริงอังกฤษ ....ไม่ได้เขียนผิดหรอกครับ 1 บาท = 3 ปอนด์ !! ....แต่ถัดมาอีกประมาณไม่ถึงสองร้อยปีกลับกลายเป็น 70 บาท = 1 ปอนด์ ดูแล้วน่ากลัวมั๊ยล่ะ

ในยุคปัจจุบันนี้ไทยเราต้องขายข้าว 10 เกวียนกว่าจะมีเงินไปซื้อ iPOD มาฟังเพลงให้ดูโก้ๆ ...... ข้าวใช้เวลาผลิตหลายเดือนหลายขั้นตอน แถมต้องพึ่งพาอารมณ์ของธรรมชาติอีก แต่ iPOD เป็นสินค้าอุตสาหกรรม ขั้นตอนการผลิตไม่ได้ยุ่งยาก แต่ค่าเทคโนโลยีแพงเเหลือหลาย
ลองคิดดูสนุกๆว่าถ้าชาวนากับพวกเกษตรกรเขาเกิดฉลาดขึ้นมาไม่ผลิตข้าวไม่สร้างสินค้าเกษตรเพราะทำแล้วไม่คุ้ม มนุษย์เราจะเอาอะไรรับประทาน นั่งกิน iPOD ก็ไม่อิ่ม เพราะมันกินไม่ได้ .... พูดไปก็น่าสงสารชาวนา

กรณีสินค้าเกษตรที่ราคาตกต่ำลงเรื่อยๆ ส่วนนึงคงเป็นเพราะชาติตะวันตกพยายามต่อรองและกดราคาสินค้าตั้งแต่ในสมัยอดีต จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังเอาเปรียบอยู่ไม่เลิก ......ชาวนาบ้านเราก็ยอมๆไป เพราะเห็นว่าผลิตได้มาก เหลือไปก็สูญ ขายๆไปเถอะดีกว่าไม่ได้อะไร ....

เรื่องสัญญาเกี่ยวกับภาษีและราคาสินค้าเกษตรเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้อินโดนีเซียเสียเอกราชมาแล้ว โดยที่ไม่ได้เสียเอกราชให้กับชาติดัตช์โดยตรง แต่เสียเอกราชให้กับบริษัทที่ชื่อ VOC ซึ่งเป็นแค่บริษัทของชาวดัตช์ที่มาเปิดทำการค้ากับชาวชวาเท่านั้นเอง เป็นกรณีที่น่าศึกษาอยู่มาก เรื่องราวมันก็มีอยู่ว่า....

อินโดนีเซียหรือชาติชวาแมื่อก่อนแบ่งเป็นก๊กเป็นเหล่าเยอะอยู่บนเกาะสุมาตราและเกาะใกล้เคียงกัน ลักษณะจะคล้ายๆแบ่งเป็นเมืองเป็นรัฐ ซึ่งแต่ละเมืองก็ปกครองด้วยเจ้าเมือง, สุลต่าน ต่างศาสนากันไป ก็รบกันเป็นประจำอยู่แล้ว ใครแพ้ก็เป็นเมืองขึ้นของอีกฝ่ายไป อะไรประมาณนี้

เมื่อ บริษัท VOC ที่เจ้าของเป็นชาวดัตช์เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาเพื่อที่จะทำการค้ากับชาวชวาก็ต้องพบกับเรื่องน่าปวดหัว เนื่องจากต้องทำสัญญาซื้อขายกับหลายๆเมือง และแถมต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องรบราฆ่าฟันระหว่างเมืองอีก

........ซึ่งเวลาเจ้าเมืองไหนคิดอยากเป็นใหญ่ไปยึดอีกเมืองมาเป็นของตัวเอง ก็มักจะไปขอให้บริษัท VOC มาช่วยรบเพราะอุปกรณ์ อาวุธดีกว่า แต่ไม่มีเงินจ้าง เลยต้องทำสัญญาเรื่องการซื้อขายสินค้า ให้ราคาถูกๆ แบบไม่คิดภาษี และรับซื้อสินค้าบริษัท VOC ด้วยราคาโคตรแพง

..... บริษัท VOC ไม่อยากจะช่วยรบเท่าไหร่เพราะไม่ใช่เรื่องของตัวเอง แต่ก็ปฎิเสธไม่ได้ เพราะจะเสียผลประโยชน์ถ้าเกิดฝ่ายร้องขอรบชนะเองขึ้นมา เลยจำเป็นที่จะต้องเข้าไปร่วมสู้ด้วยทุกครั้ง

..... เป็นแบบนี้นานเข้า บริษัท VOC เลยกลายเป็นมหาอำนาจในชวาไปแบบไม่ตั้งใจ เพราะรบไปรบมาหัวเมืองทั้งหมดก็เริ่มรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ในช่วงหลังๆเจ้าเมือง สุลต่านที่อยากเป็นใหญ่ โค่นบัลลังค์กษัตริย์เล่นกันถึงขนาดว่า ให้บริษัท VOC ช่วยร่วมรบโดยที่จะแบ่งอาณาเขตให้ถ้าเกิดรบชนะ ขนาดนั้นเลย
ต่อมาเมื่อบริษัทแม่ของ VOC ที่ดัตช์เกิดล้มละลาย ที่ดิน, อาณาเขตและผลประโยชน์ในชวาทั้งหมดจึงตกเป็นทรัพย์สินของชาติดัตช์ไปด้วย ....เป็นเรื่องน่าเศร้าจริงๆ ที่ชวาสูญเสียเอกราชเพราะไม่สามัคคีและรบกันเองโดยยืมมือคนนอกทำให้ยิ่งแตกแยกกันมากขึ้น

....ถ้าจะบอกว่าการสูญเสียเอกราชของไทยที่กล่าวมา เรากอบกู้กลับคืนมาได้ทั้งหมด ถ้าอ้างแบบนั้นมาเลเซียที่เคยเป็นของอังกฤษ, อินโดนีเซียที่เป็นของดัตช์ ก็คงบอกว่าไม่เคยเป็นเมืองขึ้นใครได้เช่นกัน เพราะเขาก็ต่อสู้จนได้รับเอกราชในเวลาต่อมา เหมือนกับไทยเรานั่นแหล่ะ

เหตุการณ์ที่ไทยเราไปตีกรุงเวียงจันทร์และเผาเมืองทั้งเมืองวอดและถือวิสาสะนำพระแก้วมรกตมาไว้ที่กรุงเทพฯก็เช่นกัน รวมไปถึงเรื่องเจ้าอนุวงศ์เวียงจันทร์กับย่าโม สำหรับคนลาวแล้วเจ้าอนุวงศ์ฯ ถือเป็นวีรบุรุษ แต่ประวัติศาสตร์ไทยกลับระบุว่าเป็นกบฎ ....โหดร้ายกับเพื่อนบ้านและกลับมาบิดเบือนประวัติศาสตร์ น้องลาวเขาแค้นฝังลึกเรื่องนี้ทีเดียว

........ เรื่องรัฐปัตตานีในอดีตที่เป็นต้นเหตุก่อการร้ายทุกวันนี้ก็เป็นเพราะการบิดเบือนประวัติศาสตร์เช่นกัน บางทีที่แค้นๆและมีเรื่องวุ่นวายจนถึงทุกวันนี้น่าจะเป็นเรื่องรัฐบาลปิดบังเรื่องในอดีตมากกว่า

อีกเรื่องที่ยังคลุมเครือก็เห็นจะเป็นการสวรรคตของพระเจ้าตากสินมหาราช และเจ้าฟ้าเหม็น โอรสของพระเจ้าตาก ที่ประวัติศาสตร์ยังระบุไม่ชัดเจน และเหตุผลยังอ่อนอยู่มาก เล่ามากกว่านี้จะเสี่ยงคุกเอาง่ายๆ พอแค่นี้ดีกว่า....

ว่าจะเล่าเรื่อง เหตุการณ์ที่นานกิง ดันเลยเถิดมาซะขนาดนี้ ไว้มีต่อภาค2 คราวนี้คงจะเรื่องนานกิงล้วนๆ แล้วจะรู้ว่าทำไมจีนและเกาหลีถึงประท้วงหัวชนฝาที่ญี่ปุ่นพยายามบิดเบือนประวัติศาสตร์ในแบบเรียน ......